<P><FONT face=宋体><FONT size=3>尘寒一树浸妆楼,底事千般染素秋。
</FONT></FONT><FONT face=宋体><FONT size=3>酒醒窗前风瑟瑟,姑苏城外月悠悠。
</FONT></FONT><FONT size=3>---- 后两句之景不能很自然的融入情,故显累赘。</FONT>
<P><FONT size=3></FONT></P>
<P><FONT size=3></FONT></P>
<P><FONT size=3></FONT>
<P><FONT size=3></FONT></P>
<P><FONT size=3></FONT></P>
<P><FONT size=3>曾经清白似云烟,时下凝寒犹怨天。
</FONT><FONT size=3>更解风情明晓处,含羞带泪惹人怜。
</FONT><FONT size=3>---- 起句不凡,惜后面无法承其气韵。</FONT>
<P><FONT size=3></FONT></P>
<P><FONT size=3></FONT></P>
<P><FONT size=3></FONT>
<P><FONT size=3></FONT></P>
<P><FONT size=3></FONT></P>
<P><FONT face=宋体 size=3>花谷千般朱粉好,忽摧一夜乱严秋。
</FONT><FONT face=宋体 size=3>老夫自是经他惯,笑把菊花看白头。
</FONT><FONT face=宋体 size=3>---- 以后两句而论,可谓精品,惜前面两句气质不同,无法在整体上产生连贯的气韵。</FONT></P>
[此贴子已经被作者于2008-11-15 22:42:10编辑过] |